Fotih Duman: Devona

Aziz kitobxonim! Siz meni kitoblarim orqali ta- niysiz. Lekin yozib sizga yetib bormagan yozuvlarim kancha.... Yozmaganlarim qancha! Qayerlardadir yozili shini, qog‘ozga to‘kilishni kutib turgan jumlalarim bor... Xuddi kecha ko‘rgan, ammo uzuq-yuluq eslangan tushlar kabi... Kimgadir aytib berishni istagan, birok aytib bersang ham chala-yarim ekanini bilgan tushlaring kabi.
Sir saqlagan hikoyalarim bor. Aslida, buni aytishga biroz tortinyapman. Xijolatdaman. Chunki boshida sizga barcha sirlarimni aytishga va’da bergandim. Endi esa ba’zilarini o‘zimda olib kolganimni ay- tib, o‘zimni sizlarga bevafolik kilgandek sezyapman.
Aslida, sizlardan yashirmadim. Ushbu hikoyalarni xam sizlarga aytib berish uchun bir joyga saqlab qo‘ydim. O‘z vaqtini kutib turdi. Biroq charchadim. Roman- ga aylanmagan hikoyalarni zehnimda olib yurishdan charchadim. Biroz qo‘rqdim ham. Unutishdan va sizlar- ga aytib bermasdan o‘lib ketishdan.... Vaqti-soati kel- ganga o‘xshaydi, shuning uchun sizlarga yozyapman.