Абдулла Қаҳҳор: Қотилнинг туғилиши

«Қотилнинг туғулиши» қиссасининг қўлёзмаси сақланиб қолмаган, китоб ҳолида эса 1933-вилда чоп этилган. Қиссада мустақил ҳаёт йўлида адашган Саттор исмли йигитнинг бошидан кечирганлари, унинг фожиаси ҳикоя қилинади.
Назаримизда, асар нафагат 1930-йиллар балки ҳамма даврларда ҳам инсон ва унинг тарбиясида жамият ва муҳитнинг тутган ўрнини кўрсатиш нуқтайи назаридан долзарбдир. Саттор саргузашт излаб колхозга боради, поездлар бўйлаб кезади, сандироқлайди. Худпарастлик сари илдамлайверади. Натижада, ўз нафси туфайли, ўғирликка қўл уриб, поезд тагида қолиб, оёқларидан ажралади. Унинг бирдан бир дўсти - ити тарк этмайди. Аммо такядаги «нондўстлари»нинг гапи билан у ўз дўстини ўлдиради. Мана қиссанинг нега «Қотилнинг туғулиши» дея аталишининг сабаби. Саттор, ит бўлса-да, вафодор дўстининг қотили бўлиш даражасига етди, бир қотил жамиятда пайдо болди. Унинг учун энди ҳеч қандай муқаддас тушунча ҳам, ишонч ҳам йўқ.