Фотиҳ Думан: Мен. Бас қил, эй нафс (юмшоқ)

Ичимда бир овоз бор. Дунёга келибманки, ўзимники деб ўйлаганим ўша овоз бор... Ҳеч тўхтамаган, ҳар доим шивирлаб турган овоз... Кимдир уни «ички овоз» деса, яна кимдир уни «Менлик» деб атайди, аммо эскилар буни «нафснинг овози», «нафс» деб аташади...

Нафс — заҳардир. нафс — душмандир... У ҳеч қачон тин олмайди... Сизнинг ҳам ичингизда бир овоз сиз билан гаплашадими? Сиз жим бўлган пайтингизда ҳам у гапираверади, шундайми? Қулоқларингизга нималарнидир пичирлайдими? Ёлғиз қолган пайтингизда бу ғалати овоз сиз билан сўзлашадими?

Мен сиз билан дардлашадиган ўша нафс ҳақида ҳикоя қилиб бераман. Шундай экан, бу китобни нафсингиз тилидан хитоб қилинадиган бир ҳикоя деб қабул қилгайсиз....

Аммо шуни билингки, қалбимизга мана шуларни васваса қилган ҳам нафсимиздир. Бизларни ишдан қолдирган, алдаб сулдаган ҳам нафсдир. Ва ҳатто, ичингиздан бир овоз сизга «Бу китобни асло ўқима!» деяётган бўлса, билингки, бу ҳам ана ўша нафснинг овозидир. Гапиришдан кўра ёзиш осонроқдек, яхшироқдек туюлади гоҳида. Гарчи қийин бўлсада, мен ҳам гапирмай, фақатгина ёзавердим. Саҳифаларни қоралайвердим. Сиз учун, айнан сиз учун ëздим...

«Ҳар бир китобнинг ўз эгаси бор», дейдилар. Ажаб эмаски, бу китоб фақатгина сиз учун ёзилган бўлса!