Сардор Тунжар: Ошиқлар найласин?

Фузулий айтадики: «Севгилим боқишлари билан кўнглимга бир ўк отди, ишққа тушдим, яраландим. В Рабб, мени тузатиш учун Севгилим отган ўша ўкни чиқаришга уринсалар, ярадор қалбим ўрнидан чиксин-у, махбубимнинг ўқи шундоқ қалбимда қолсин». Бу ишларни ҳазрати Фузулий билмаса ким билсин: «Ишк дарди билан хуш бўлдим, эй табиб, менга дори беришдан воз кеч. Мен учун дармон қидирма. Зеро, мени паришон қиладиган захар сенинг дармонингдадир». Ниёзи Мисрий ҳазратлари ҳам биладилар. Тараннум бошқа-ю, маъно айни.

Дармон излардим дардима, дардим менга дармон эмиш, Бурҳон сўрардим аслима, аслим менга Бурҳон эмиш. «Мен дардимга дармон излаш билан овора бўлиб юрибман, билсам, дардимнинг ўзи дармон экан. Аслим нималиги ҳақида хужжат қидирдим, аслимнинг ўзи хужжатлиги маълум бўлди». Дардни дармон айладик, дейдилар. Бутун дардлар дармонни топгач, тузалади. Ишқ дарди ортгани сайин кишига дармон бўлади.