Нуриддин Исмоилов: Саҳро арслони

Аббос ибн Обид кириб борганида отаси Обид ибн Азиз йиғлаб ўтирарди. Жойнамоз устида эди. Қиблага юзланган эди. Кафтлари дуога очилганди. Дуо қилардию, йиғларди. «Парвардигори олам, биз гуноҳкор бандаларингнинг гуноҳларидан кечтин. Биз шўринг қурғурларни махфират қилгин. Бизнинг бир қилиғимиз, айбимиз, гуноҳимиз сенга маъқул келмаганидан юртимиз вайрон бўлишига қўйиб бердинг. Ҳар куни уйларимиз бомбалар портлашидан қулаб тушади. Ҳар куни ҳали ҳаёт нималигини билмаган, гуноҳу савобдан бехабар бўлган гўдакларимиз чирқиллаб жон беришади. Боласига кўксини тутган аёлларимиз авратларини, кўкракларини яширолмай нобуд бўлишади. Қанчадан-қанча алпқомат йигитларимизни тупроққа топширдик. Парвардигори олам, бизни махфират қилгин. Юртимизни тинч, осмонимизни musaffo qilgin... Ё раббим! Ё раббим!!! Нажот бер, нажот бер!!!»