Ketrin Peterson: Terabitiya ko'prigi

  Jesning boshida nimadir g‘uvullay boshladi. Og‘zini ochdi, lekin tomog‘i qurib ketganidan gapirolmadi. Biror kimdan madad kutganday birma-bir hammaga qarab chiqdi.
   Axiyri yirik qo‘llari bilan onasining qo‘lini silayotgan otasi ko‘zlarini o‘z qo‘llaridan uzmay gap boshladi:
   – Bugun tongda Burklarning qizini soydan topishibdi.
   – Yo‘q! – niyohat gapirishga jur’at topdi Jes. – Lesli cho‘kib ketishi mumkin emas. U suzishni juda yaxshi biladi.
   – Sizlar osiladigan eski arqon uzilib ketibdi, – otasi bir maromda, ammo tez gapirardi. – Yiqilganida boshini urib olgan bo‘lishi mumkin deb taxmin qilishyapti.
   – Yo‘q! – dedi Jes boshini sarak-sarak qilib. – Yo‘q!
   Otasi boshini ko‘tarib unga qaradi.
   – Afsusdaman, bolam.
   – Yo‘q! – Jes endi hayqirayotgandi. – Sizga ishonmayman! Menga yolg‘on gapiryapsiz!