Тоҳир Муратов: Она юраги

Бутун бир қишлоқ асирликка тушиб, нажот топишга бўлган умид деярли сўнган бир пайтда, фақат саноқли кишиларгина яшаш учун курашишга ўзида куч топа олди. Улар орасида Чарос ҳам бор эди — хавфни бошқалардан олдин англаган ва фарзанди ҳамда ҳамроҳларини совуқ, очлик ва номаълумлик ҳар куни инсонларни синовдан ўтказадиган шафқатсиз тоғлар сари олиб кетган аёл.

Мардлик, донолик ва инсон руҳининг қудрати ҳақидаги қадимий ривоят ана шундай бошланади. Аммо унинг асосий сири кейинроқ — Чароснинг қизи Шарин ҳикоясида очилади. Унинг оналик меҳри ўлим қўрқувидан ҳам кучли бўлиб чиқади. Ўғли Бобурни қутқариш учун у оддий сўзлар билан ифодалаб бўлмайдиган қурбонликка қўл уради.

«Она юраги» — шунчаки роман эмас. Бу — оилалар, халқлар ва бутун авлодларнинг омон қолишига сабаб бўлган аёллар ҳақидаги афсона. Ҳақиқий муҳаббатнинг чегараси йўқлиги, онанинг юраги эса ҳамма нарса йўқотилгандек туюлган пайтда ҳам ҳаёт бахш эта олиши ҳақида ҳикоя қилувчи китоб.