Абдулла Қаҳҳор: Қотилнинг туғулиши

Қотилнинг туғилиши» қиссасининг қўлёзмаси сақланиб қолмаган, китоб ҳолида эса 1933-йили чоп этилган.

Қиссада мустақил ҳаёт йўлида адашган Саттор исмли йигитнинг бошидан кечирганлари, унинг фожиаси ҳикоя қилинади. Назаримизда, асар нафақат 1930-йиллар балки ҳамма даврларда ҳам инсон ва унинг тарбиясида жамият ва муҳитнинг тутган ўрнини кўрсатиш нуқтайи назаридан долзарбдир.

Саттор саргузашт излаб колхозга боради, поездлар бўйлаб кезади, сандироқлайди. Худпарастлик сари илдамлайверади. Натижада, ўз нафси туфайли, ўғирликка қўл уриб, поезд тагида қолиб, оёқларидан ажралади. Унинг бирдан бир дўсти — ити тарк этмайди. Аммо такядаги «нондўстлари»нинг гапи билан у ўз дўстини ўлдиради. Мана — қиссанинг нега «Қотилнинг туғилиши» дея аталишининг сабаби. Саттор, ит бўлса-да, вафодор дўстининг қотили бўлиш даражасига етди, бир қотил жамиятда пайдо бўлди. Унинг учун энди ҳеч қандай муқаддас тушунча ҳам, ишонч ҳам йўқ.