Виржиния Вулф: Маёқ сари

Биз яқин инсонларимизни жуда яхши биламиз, деб ҳар куни ўзимизни алдаймиз. Аслида эса ҳеч биримиз бировнинг қалбида қандай бўронлар айланаётганини тўлиқ кўра олмаймиз.

 Виржиния Вулф ўзининг "Маёқ сари" асарида китобхонга шунчаки оддий ҳикоя сўзлаб бермайди, балки инсон онгининг энг қоронғи лабиринтларига тўғридан-тўғри эшик очади. Дастурхон атрофида хотиржам чой ичиб ўтирган одамлар руҳиятида қандай даҳшатли исёнлар қайнаётганини ва улар аслида бир-биридан ёруғлик йиллари қадар узоқда эканлигини англаш кишини сескантиради. Асарда юзаки қаҳрамонликлар йўқ. Унинг ўрнига ҳар бир нигоҳ ортида яширинган айтилмаган сўзлар, вақтнинг шафқациз оқимидан қолган чандиқлар ва инсоний ёлғизлик ҳукмронлик қилади.

Бу китоб қуруқ воқеаларга эмас, онгли ҳисларга қурилади. У сизни қулай иллузиялардан юлиб олиб, руҳиятнинг тугунлари билан юзма-юз қолдиради.