Фарида Афрўз 4 жилд

Ф.Афрўз сўзнинг нозик латофатини чуқур англайди. Унинг ҳар бир китобининг номи ҳам буни тасдиқлайди. Шоиранинг шу кунларда нашрдан чиққан тўрт жилддан иборат асарлар тўплами бу фикрга яна бир исботдир. Тўплам аввало номи, сўнг ўзига хос дизайни ва ички безаклари билан ҳар қандай ўқувчини бефарқ қолдирмайди, ҳайратлар оламига тортиб кетади. Шоира мазкур тўрт йирик китобнинг ҳар бирига алоҳида: «Мени кутинг...», «Ўзимни соғиниб...», «Ўлими йўқ ҳаёт...» ва «Пардани очайлик...» дея ном қўяди.

Шоир борки, шеъриятга ўз таърифи бор. Ушбу китоб муқаддимасида Ф.Афрўз ҳам аввало шеър ва шеърият, ижод ва ижодкор олами тушунчаларини таърифлашга уринади.

Шеърият – баланд тоғ чўққисидаги

шифобахш булоққа ўхшайди.

Унга фақат ўзинг чиқиб борасан.

Булоқдан юз-қўлингни ювиб,

бир қултум ичганингдан кейин эса

ортга сира ҳам кетгинг келмай қолади.

Шоира назарида, шеърият олами – асрларни тебратгувчи бешик. Унда улғайган қалб кишилари даврнинг тили, миллатнинг юзи, кўнгилларнинг таржимони бўлиб келадилар.

Токи бунда айрилиқлар бор,

Надомат бор, ғамлар, армонлар,

Сен ҳам борсан, сен борсан ШЕЪРИМ!