Эрих Мария Ремарк: Яқинингни сев

Ушбу роман орқали машҳур адиб Эрих Мария Ремарк уруш даҳшатини фронт саҳналарида эмас, балки унинг ортида қолган инсоний фожиада — ватансизлик, бегоналик ва йўқотилган ҳаётлар орқали тасвирлайди. Биринчи жаҳон урушидан кейинги Европада инсон қадри ҳужжатлар даражасига тушиб қолган, чегаралар эса инсон тақдирини белгиловчи совуқ деворга айланган эди.

Асарда Лудвиг Керн, Рут Ҳолланд, Ёзеф Штайнер каби қаҳрамонлар орқали муаллиф инсон шаъни ва эркинлигининг нақадар мўрт эканини очиб беради. Улар тирик — аммо ҳуқуқсиз, мавжуд — аммо гўё йўқдек.
 Керн ва Рут ўртасидаги муҳаббат эса ушбу зулмат ичида ягона ёруғлик бўлиб, ҳатто энг оғир дамларда ҳам инсон қалбида меҳр ва умид сўнмаслигини эслатади.

Ушбу роман бугунги кун учун ҳам долзарб: муҳожирлик, уруш ва инсон ҳуқуқлари мавзуси ҳануз инсониятни ўйлантириб келмоқда.


 Ўқинг — ва ҳис қилинг…