Сафар Оллоёр: Омад кўзи

Инсоният яралибдики, ҳур фикрга ташна, гўзалликка ошуфта, эзгу аъмолларга ошнодир. Бундай ботиний ҳиссиётлар ва зоҳирий интилишларни айниқса шоирлар гоҳ маҳзун, гоҳ шодмон, гоҳ ўйчан оҳангларда тараннум этишга ҳаракат қилишади. Бу бежиз эмас, албатта.

Зеро ҳар қайси ижодкор ўз даврининг куйчиси, кузатувчиси ва, таъбир жоиз бўлса, ўзига хос овоз соҳибидир. Шу маънода ёш, истеъдодли шоир Сафар Оллоёрнинг ушбу тўпламдан жой олган шеърлари, гарчанд турли йилларда ёзилган бўлса хам, мазмунан яхлит асар сифатида мужассам моҳият касб этади. Бинобарин, теран лирик фалсафий мушоҳадалар, назмий санъаткорона тузилмалар, моҳирона содда йўсинга йўғрилган «қаймоқли» фикрлар, чуқур мажозий ва рамзий ифодалар буларнинг бари энг талабчан шеърхонларни ҳам қаноатлантиришига ишончимиз комил. Бу шеърлар юксак иштиёқ ва дид ила ўқиб уқишга арзийди. Зотан умид ҳам шундан.