Бадри Раҳмий Ҳаметдин: Фериде ёхуд чолиқушининг бахти

Фериде бир неча дақиқа жим ётди. Бироздан сўнг дори ўз кучини кўрсатиб, уйқу бутун танасини забт этди. Туш кўрди. Чуқурга йиқилди, қаерлардадир Камрон чақираётгандек туюлди. Фериде кўзларини очиб, ўзини гуллар барқ уриб очилган ўрмон ўртасидаги ялангликда кўрди. Ранг-баранг гулғунчалар шамолда оҳиста тебраниб турарди. У нимага бундай қилаётганини тушунмаган ҳолда гулларни узиб, гулдаста ясашга тушди. Чиройли гулдаста катталигидан оғирлик қила бошлади...